12. Pattaya: good men go to heaven, bad men go to Pattaya...

Mojo, waar is je mama?

Moet eerlijk zijn, het is met spijt in het hart dat we afscheid nemen van het verre Oosten, maar tegelijkertijd zijn we toch ook enorm blij dat we jullie allemaal weer terug gaan zien!  Het was een heerlijk reisje, en dankzij de vele en leuke reacties hadden we het gevoel dat jullie er toch een beetje bij waren ons avontuur mee te beleven.  Maar de laatste dagen zijn de tekenen overduidelijk: tijd terug te keren naar jullie warm onthaal in ons koude landje.



We hebben net uitgecheckt uit een hotelkamer waar wegens overstok witloof in de frigo lag te bewaren.  Een  Belgisch hotelletje, inclusief het enige echte frietkot van Thailand...
Uitgebaat trouwens, door de baas van een collega van mij, zo bleek.
En dan nu heel snel nog 1 aller aller laatste keer bloggen, voor we aan ons 11 000 km lange terugreis beginnen.

We moeten ons wel beetje haasten met dit blogje, want we hebben iets minder tijd dan verwacht. 

Dat komt omdat we iets langer dan verwacht hebben liggen genieten van de laatste zonnestraaltjes op het eiland zo'n 45 minuten voor de kust van Pattaya.  De laatste twee dagen hebben we inderdaad twee keer hetzelfde ritueel uitgevoerd: opstaan, ontbijtje nemen, de ferry op richting eiland, dan met een kleiner bootje (met vaak ge-improviseerde motor) op een pier die uit oude plastieken vaten bestaat, om nadien een hele dag te luieren, in het water te dobberen en van het zonnetje te genieten.  En dan de omgekeerde weg terug tot aan het platteland, en dan een TukTuk terug naar het Westers gedeelte van de stad.








   























































 





Dat komt omdat de pier hier in het "Russisch" gedeelte van de stad ligt, en ons hotelleke nu toevallig iets verderop in het Westers gedeelte.  Pattaya is wel wat duurder dan gelijk welk andere stad waar we tijdens ons reis mochten vertoeven, en een hotelleke met zicht op zee of op de haven zat belange niet in onze prijsklasse.  Maar ja, van het zicht mogen we niet klagen...

Dat komt omdat ons hotelleke namelijk in het midden van de blote tetten buurt ligt.



Dat komt omdat Pattaya de "hoofdstad van het sextoerisme" is.  Dat wisten we niet voor we hier kwamen, echt niet ;-)  Maar dat maakt ons niet, echt niet.  Overdag is het hier ongeloooofelijk rustig in de straat, en van zodra de zon ondergaat komt de ambiance je groetend tegemoed.  Je omtmoet er hier supervriendelijk lachende Aziatische meisjes, halfnaakt maar zeker niet vulgair, die je hun dance club proberen binnen te lokken. Verder bestaat de bevolking voornamelijk uit gepensioneerden die hier een jong blaadje komen opscharrelen, maar af en toe kom je ook eens een koppel tegen die hier hun nachtelijk leven wat spannender hoopt te maken (en dat doen ze niet alleen he), en trouwens ik zweer het, het zijn altijd van die brave schooljuffrouw typekes, of een dwergje die hollend de straat doorhuppelt achter een even groot meiske...  Meer dan genoeg leven in de brouwerij dus om je hier 's avonds met een Belgisch frietje op het terras te zetten en te gieren van het lachen over al wat je ziet passeren.  En van de luide muziek hebben we geen last, want we slapen als een baksteen...

Dat komt omdat de reis naar Pattaya om 2u 's ochtends begon met een busrit, zodat we om 7u bij de grens konden aanschuiven voor het nodige papierwerk.  Na 3u zonnekloppen in de rij voor de controle loketjes, en dan nog een uurtje wachten, bracht een tweede busrit ons naar het busstation net buiten Pattaya, en dan tot net in de vooravond lopen zoeken met ons ondertussen loodzware rugzakken.









 

Dat komt omdat we in Siem Reap weer wat hebben lopen shoppen. Ze hadden er dan ook zo veel toffe marktjes met zo veel toffe spulletjes.  Leuke hoedjes bijvoorbeeld ( en geen waaiers, dus geen 50 Cambodia-punten =) )

Dat komt omdat er daar niet te veel te doen is buiten shoppen, aangezien we cultuurbarbaren zijn, al wat dichter bij Bankok airport wouden geraken, en nog een beetje wilden chillen.  Daarmee dus de verre rit, het vinden van een Belgisch frietkot/hotelleke in een stad die we lukraak hadden uitgekozen maar waar eigenlijk nog veel leven in zit...

Ik heb er bijna geen zin in, maar toch wordt het stilaan tijd om aan de laatste paragraaf van ons tweede blogje te beginnen.  Het tweede blogje van hopelijk nog veel meer... Maar das voor later.  Een beetje later, maar toch later, want eerst is het tijd om aan ons terugreis te beginnen en dan enkele leuke avonturen in Belgie te beleven.  Samen met jullie.

Tot gauw...


De backpacktravellers...